„Þegar hið falda kemur í ljós og fyrirgefningin birtist í Kristi“

Hugleiðing út frá Jósúabók 7:1 og Nýja testamentinu

„En Ísraelsmenn fóru sviksamlega með hið bannfærða… og upptendraðist þá reiði Drottins gegn Ísraelsmönnum.“  

Í Jósúabók 7 sjáum við dramatíska mynd:

Einn maður felur synd og heil þjóð finnur afleiðingarnar.  

Akan tók það sem átti að vera Drottni helgað og faldi í jörðu. Það sem var falið í myrkri varð að falli fyrir alla.

Þetta er ekki bara saga um Ísrael. Þetta er spegill fyrir hjarta mannsins.

En Nýja testamentið sýnir okkur stærri mynd: Það sem Akan gerði í leynd – það tók Kristur á sig opinberlega. Það sem leiddi til dóms í Gamla testamentinu – það leiðir til fyrirgefningar í Nýja testamentinu.

# Synd sem er falin verður að byrði – en Kristur ber byrðina

Akan faldi synd sína í jörðu. Við gerum það oft í hjartanu.

En Jesús segir:

„Ekkert er hulið sem ekki verður opinbert.“   (Lúk 12:2)

Það sem við reynum að fela, það sér Guð. En hér kemur krafturinn í fagnaðarerindinu:

„Hann bar syndir okkar á líkama sínum á tréð.“   (1Pét 2:24)

Akan faldi syndina í jörðu. Kristur tók syndina upp úr jörðinni – og bar hana á krossinn.

# Í Akan-sögunni fellur dómur á hinn seka – í Kristi fellur dómurinn á hinn saklausa

Í Jósúabók 7 fellur dómur á Akan. Syndin kallar á réttlæti. Guð getur ekki látið ranglæti standa óátalið.

En Nýja testamentið opinberar dýpri sannleika:

„Hann sem vissi ekki synd var gjörður að synd fyrir okkur, svo að vér yrðum réttlæti Guðs í honum.“   (2Kor 5:21)

Akan bar eigin synd. Kristur bar okkar synd.

Akan stóð einn frammi fyrir dómi. Kristur stóð í okkar stað.

# Í Akan-sögunni er syndin afhjúpuð – í Kristi er syndin fyrirgefin

Guð segir við Jósúa:

„Ísrael hefur syndgað… þú munt ekki fá staðist fyrr en þú hefur fjarlægt hið bannfærða.“  

Í Gamla testamentinu þurfti að fjarlægja syndina til að Guð gæti verið með þjóðinni.

Í Nýja testamentinu fjarlægir Guð sjálfur syndina:

„Ef vér játum syndir okkar, þá er hann trúr og réttlátur, svo að hann fyrirgefur oss syndirnar og hreinsar oss af öllu ranglæti.“   (1Jóh 1:9)

Akan-sagan sýnir alvarleika syndarinnar. Krossinn sýnir dýpt fyrirgefningarinnar.

# Í Akan-sögunni tapar Ísrael vegna syndar – í Kristi er sigurinn endurreistur

Eftir að syndin var afhjúpuð og fjarlægð, segir Drottinn í næsta kafla:

„Óttast þú ekki… ég mun gefa Aí í þínar hendur.“   (Jós 8:1)

Þegar hjartað er hreinsað, kemur sigurinn aftur.

Nýja testamentið segir það sama:

„Þökk sé Guði sem gefur oss sigurinn fyrir Drottin vorn Jesú Krist.“   (1Kor 15:57)

Sigur Ísraels var jarðneskur. Sigur Krists er eilífur.

# Hvað þýðir þetta fyrir okkur – og fyrir Ísland?

Við lifum á tímum þar sem margt er falið í „tjaldi þjóðarinnar“: andlegt sinnuleysi, stoltið, skurðgoð nútímans, óhlýðni við orð Guðs.

En Guð bendir ekki á sár til að opna þau – heldur til að græða þau.

Kristur segir:

„Komið til mín… og ég mun veita yður hvíld.“   (Matt 11:28)

#Akan-sagan sýnir hvað synd gerir. Krossinn sýnir hvað náðin gerir.

Guð er að kalla Ísland ekki til dóms, heldur til endurreisnar. Ekki til skammar, heldur til lækningar. Ekki til myrkurs, heldur til ljóss.

Jósúabók 7 er mynd af því sem synd gerir. Krossinn er mynd af því sem Guð gerir.

Akan faldi syndina í jörðu. Kristur tók syndina úr jörðinni og batt hana á krossinn.

Akan-sagan endar í dóm. Fagnaðarerindið endar í fyrirgefningu.

Þar sem syndin var mikil – þar varð náðin enn ríkari.   (Róm 5:20)